قانون متحدالشکل نمودن البسه اتباع ایران در داخله مملکت

‌قانون متحدالشکل نمودن
البسه اتباع ایران در داخله مملکت
‌مصوب 6 دی ماه 1307
‌ماده اول - کلیه اتباع ذکور ایران که بر حسب مشاغل دولتی دارای لباس مخصوص نیستند
در داخله مملکت مکلف هستند که ملبس به لباس‌متحدالشکل بشوند و کلیه مستخدمین دولت
اعم از قضایی و اداری مکلف هستند در موقع اشتغال به کار دولتی به لباس مخصوص قضایی
یا اداری‌ملبس شوند و در غیر آن موقع باید به لباس متحدالشکل ملبس گردند.
‌ماده دوم - طبقات هشتگانه ذیل از مقررات این قانون مستثنی می‌باشند:
1 - مجتهدین مجاز از مراجع تقلید مسلم که اشتغال به امور روحانی داشته باشند.
2 - مراجع امور شرعیه دهات و قصبات پس از برآمدن از عهده امتحان معینه.
3 - مفتیان اهل سنت و جماعت که از طرف دو نفر از مفتیان مسلم اهل سنت اجازه فتوی
داشته باشند.
4 - پیشنمازان دارای محراب.
5 - محدثین که از طرف دو نفر مجتهدین مجاز اجازه روایت داشته باشند.
6 - طلاب مشتغلین به فقه و اصول که در درجه خود از عهده امتحان برآیند.
7 - مدرسین فقه و اصول و حکمت الهی.
8 - روحانیون ایرانیان غیر مسلم.
‌ماده سوم - متخلفین از این قانون در صورتی که شهرنشین باشند به جزای نقدی از یک
تا پنج تومان و یا به حبس از یک تا هفت روز در صورتی که‌شهرنشین نباشند به حبس از
یک تا هفت روز به حکم محکمه محکوم خواهند گردید.
‌وجوه جرائم مأخوذه از اجرای این ماده در هر محل توسط بلدیه آنجا مخصوص تهیه لباس
متحدالشکل برای مساکین آن محل خواهد بود.
‌ماده چهارم - این قانون در شهرها و قصبات از اول فروردین 1308 و خارج از شهرها در
حدود امکان عملی شدن آن به شرطی که از فروردین 1309‌تجاوز نکند به موقع اجرا
گذارده خواهد شد و دولت مأمور تنظیم نظامنامه و اجرای این قانون می‌باشد.
‌این قانون که مشتمل بر چهار ماده است در جلسه ششم دی ماه یک هزار و سیصد و هفت
شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
‌رییس مجلس شورای ملی - دادگر