واحدهای آب شیرین کن ۱. خلاصه مدیریتی ـ مطالعه تطبیقی قوانین تخلیه پساب گرم و شور واحدهای آب شیرین کن به آب دریا و ارائه چارچوب قانون

مرکز پژوهش های مجلس طی گزارشی به مطالعه تطبیقی قوانین تخلیه پساب گرم و شور واحدهای آب شیرین کن به آب دریا و ارائه چارچوب قانونی در این زمینه پرداخت.

به گزارش روابط عمومی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، دفتر مطالعات زیربنایی این مرکز در گزارشی با عنوان « واحدهای آب شیرین کن ۱. خلاصه مدیریتی ـ مطالعه تطبیقی قوانین تخلیه پساب گرم و شور واحدهای آب شیرین کن به آب دریا و ارائه چارچوب قانون » آورده است؛ظرفیت روزانه شیرین سازی آب دریا در خلیج فارس حدود 11 میلیون متر مکعب است (حدود 60% از واحدهایی که از آب دریا تغذیه می شوند در این ناحیه قرار گرفته اند) .

این گزارش می افزاید؛از آنجایی که محل احداث اغلب آب شیرین کن ها در نزدیکی سواحل دریاها بوده و پساب آنها در محل های کم عمق دریا، بدون رعایت فاصله لازم از مناطق حساس ساحلی – دریایی مانند محل تخم ریزی آبزیان و ماهیان کرانه ای به دریا تخلیه می شوند، پیش بینی می شود که در آینده آثار جبران ناپذیری بر محیط زیست دریایی و درنتیجه حیات آبزیان در نواحی ساحلی برجاگذارد. در ایران نیز همانند سایر کشورهای حوزه خلیج فارس ظرفیت واحدهای آب شیرین کن درحال افزایش است به طوری که پیش بینی می شود تا سال 2025 ظرفیت نمک زدایی در کشور به 1 میلیون متر مکعب درروز افزایش یابد .

نتایج بررسی های این گزارش نشان می دهد با توجه به نقش و اهمیت آب برای بشر و روند رو به رشد ظرفیت واحدهای آب شیرین کن و درنتیجه تشدید آلودگی ناشی از پساب خروجی آنها، تخلیه این نوع پساب نیازمند وضع قوانین و استانداردهایی است که درحال حاضر در بسیاری از کشورها ازجمله ایران در این زمینه نقص وجود دارد. تشابه قابل توجهی درخصوص مقررات موجود وجود دارد؛ در همه آنها به دو نکته مهم بیشینه میزان شوری و دما در محیط و طول ناحیه اختلاط اشاره شده است. پساب نباید شوری محیط را بیشتر از 1 الی 4 قسمت در هزار افزایش دهد. همچنین افزایش دمای ناشی از تخلیه پساب نباید بیش از 5% باشد. طول ناحیه اختلاط نیز با توجه به شرایط منطقه تخلیه بین 50 الی 300 متر متغیر در نظر گرفته شده است.

متن کامل این گزارش و نتایج به دست آمده از آن را اینجا بخوانید.

برچسب ها

اخبار پژوهشی