اظهارنظر کارشناسی درباره:«لایحه موافقتنامه همکاری های امنیتی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری پاکستان»

مقدمه
در مقدمه توجیهی لایحه بر تعمیق و گسترش روابط دوستانه دیرینه دو کشور هم‌مرز ایران و پاکستان با تأکید بر تحکیم مناسبات امنیتی منطقه‌ای اشاره شده است. قرار گرفتن دو کشور در کانون بحران‌های منطقه‌ای ناشی از حضور شیطنت‌آمیز ایالات متحده آمریکا و گروه‌های انحرافی مانند طالبان، سپاه صحابه، القاعده و تکفیری‌ها و همچنین جرائم سازمان‌یافته، پدیده تروریسم و قاچاق مواد مخدر ازجمله مؤلفه‌های الزام‌آور ارتقای مناسبات و روابط امنیتی دو کشور می‌باشد.

کلیات لایحه
موافقتنامه مزبور در 11 ماده با محورهای زیر در تاریخ 20/11/1391 در تهران به امضای وزرای کشور دو دولت رسیده است:
1. زمینه‌های همکاری،
2. روش‌های همکاری،
3. مبارزه با تروریسم،
4. موارد امتناع از همکاری،
5. بهره‌برداری از اطلاعات و اسناد،
6. هزینه‌ها،
7. کار‌گروه مشترک،
8. وزارتخانه‌های مسئول،
9. حل‌و‌فصل اختلافات و اصلاح موافقتنامه،
10. ارتباط با سایر موافقتنامه‌ها،
11. اعتبار موافقتنامه.

ملاحظات و موارد قابل نقد
1. عدم شفافیت سازوکارهای تبادل اطلاعات و اسناد در محورهای پیش‌بینی شده و ایهام در چگونگی اجرای آن،
2. عدم مشخص شدن دقیق اعضای کار‌گروه مشترک در بند «7»، برای مثال حضور فرماندهان نیروی انتظامی و پلیس مرزی دو کشور در کار‌گروه ضروری است،
3. عدم پیش‌بینی کمیسیون‌هایی برای کار‌گروه، برای مثال وجود کمیسیون‌های مشترکی مانند: مبارزه با تروریسم، مواد مخدر، امور مرزی و... ضروری است،
4. محدود کردن زمان اجرای لایحه به پنج سال و تمدید آن به یک سال نیز منطقی نبوده و شایسته است لایحه حداقل برای 10 سال لازم‌الاجرا باشد.

برچسب ها

اخبار پژوهشی