ریشه های الهیاتی «جنگ» در رژیم صهیونیستی

مسئله اصلی این پژوهش، تبیین چگونگی فهم پدیده «جنگ» در جامعه رژیم صهیونیستی و شناسایی پشتوانه های الهیاتی توجیه کننده آن است. پاسخ به این مسئله، درک و طراحی مواجهه جبهه مقاومت با این رژیم، به ویژه در عملیات آفندی و پدافندی نرم، را متحول می سازد. این گزارش با نقد کفایت تحلیل های صرفاً جغرافیایی، سیاسی و امنیتی، استدلال می کند که فهم جامعه، سیاست ها و رویکردهای نظامی رژیم صهیونیستی، مستلزم واکاوی محرک های هویتی و الهیاتی مؤثر بر راهبردهای آن است. بر این اساس، جامعه رژیم صهیونیستی نه یکپارچه، بلکه متشکل از چهار طیف سکولار، سنتی، مذهبی-ملی گرا و حریدی است که هر یک برداشت متفاوتی از مفهوم و کارکرد جنگ دارند. یافته ها نشان می دهد که هرچند بدنه اصلی ارتش را طیف سکولار تشکیل می دهد، اما جریان صهیونیسم مذهبی (مذهبی-ملی گرا) نقشی فزاینده در شکل دهی به سیاست های جنگی و هسته ایدئولوژیک نیروهای نظامی ایفا می کند. از منظر این جریان، جنگ صرفاً ابزار سیاسی نیست، بلکه فریضه ای دینی (مِلحِمِت میصوا) برای تحقق وعده های توراتی، به ویژه تصرف و تسلط کامل بر «سرزمین موعود» محسوب می شود. همچنین، مؤلفه هایی چون دعا و «لشکر معنوی» بخشی جدایی ناپذیر از تلقی آنان از جنگ است. بر این اساس، هرگونه ارزیابی راهبردی از رفتار رژیم، بدون توجه به ابعاد الهیاتی مؤثر بر دکترین های عملیاتی و اهداف بلندمدت آن، ناقص خواهد بود. ازاین رو، پیشنهاد می شود دستگاه های مسئول از ظرفیت گسل های اجتماعی-الهیاتی در جنگ شناختی و رسانه ای برای تقبیح سیاست های رژیم صهیونیستی در افکار عمومی جهانی و جامعه داخلی آن بهره برداری کنند.